Ton Henzen

...Ondertoon

  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte
Fout
  • Fout bij laden feed data.

Jodan Boys

E-mailadres Afdrukken
Ik heb de datum van 1 mei 2009 zojuist in mijn agenda genoteerd. Dat is de dag waarop De Jodan Boys 75 jaar bestaat. Ik las dat op de site voetbal op zaterdag na het nieuws dat Jodan Boys is gepromoveerd naar de hoofdklasse. Een plezierige voorbode voor mijn huidige club Alcides dat zondag de finalewedstrijd voor de hoofdklasse speelt.

Ik ben niet zo`n jongen van reünies en terugblikken, hoewel deze verhaaltjes anders doen vermoeden, maar ik denk dat ik in mei volgend jaar naar mijn oude stad Gouda afreis. Bij Jodan Boys heb ik wijlen Leen de Beij leren kennen. Zijn vader, een heer met een verweerd gezicht en met een baan bij de NS, was onze leider van c1. In de daaropvolgende standaardteams was mijn pa leider. Hij was tevens voorzitter van de jeugdcommissie. Hij was genomineerd voor het voorzitterschap van het hoofdbestuur, maar als voorwaarde werd gesteld dat hij voorafgaande aan de bestuursvergaderingen zou openen met gebed. De Jodan Boys is een christelijke vereniging. Sport maar niet op zondag. Mijn pa was van rooms-katholieke huize. Ma was gereformeerd. Mocht ze op andere sectoren van ons gezinsleven wel eens terrein hebben moeten prijsgeven, in geloofszaken trok zij aan het langste eind. De drie jongens werden dus ook gereformeerd. Pa zat daar niet mee. Die werkte ons op zondagochtend gezwind de deur uit, zodat hij met de krant onder zijn arm nog even kon teruggaan naar bed. Twee geloven op een kussen daar komt de duivel tussen, daarvan hebben we niets gemerkt.

Nee, de duivel zat in de televisie. Als oma uit Noordwijk op bezoek was keek ze `s avonds met het gezin mee naar een film of een documentaire. Werd er volgens haar Noordwijkse verzuchting gevlaukt dan zette ze demonstratief haar handen voor haar grote oren en keek daar knap benauwd bij. De eerste keer dat we dat zagen, riepen we verschrikt wat oma mankeerde. We raakten echter gewend aan haar overduidelijke vingerwijzing voor censuur. Wat haar betreft mocht de knop worden ingedrukt. Als er onverhoopt ook nog een blote borst werd vertoond in een volgens haar zeer aanstootgevende film dan draaide ze zich subiet om. We hoorden haar dan in de verte mompelen dat dit niet geschikt was voor de ogen van de jongens, maar dat waren we absoluut niet met haar eens.

De ex-roomse voorzitter van de jeugdafdeling mocht niet promoveren naar het hoofdbestuur. Hij kreeg niet de vrijheid het openingsgebed te delegeren aan de wel gereformeerde of hervormde secretaris of penningmeester.

Eind jaren zestig maakten bekende voetballers van Goudse zondagclubs de overstap naar de zaterdagvereniging. Jodan Boys werd niet alleen in de breedte sterker, het werd gewoon een verrassend sterk, aanvallend team dat in enkele jaren promoveerde van de vierde naar de eerste klas, op dat moment het hoogste niveau, omdat er nog geen hoofdklasse was. Spelen in het knusse duinstadionnetje van Quick Boys met in de gelederen een middenvelder die overduidelijk zichtbaar in de voetsporen van de Kromme wilde treden, want hij had de naam van Willem van Hanegem op zijn shirt bevestigd. Niet een echte persoonlijkheid, deze Katwijkse middenvelder. Een gemaakte. Hij leek in de verste verte niet op mijn held Willem.

Na het behalen van het grote succes vonden de voormalige sterren het welletjes. Ze weigerden een extra avond te trainen. Ze hadden Jodan Boys naar een nooit verwacht niveau gebracht en als dank voor bewezen diensten werd er collectief nog één keer goed feest gevierd na het kampioenschap van de tweede klas en dat was het dan. De achterblijvers moesten het beste er maar van maken. Versterkingen bleven uit, want een echte Jodan Boys-speler speelde voor de eer en een consumptiebon. Ze speelden voor Martin van Leeuwen en Toon de Frankrijker van wie ik de gezichten me helder voor de geest kan halen.

De tijd van meneer de Weger als eminent voorzitter die ik als voorzitter van de jongerencommissie tijdens zijn afscheidsreceptie mocht toespreken. In mijn beste Frans noemde ik hem - gelezen in een boek - de éminence grise van de Jodan Boys. Zijn portret moest vooraan in een eregalerij komen te hangen. Wat een applaus in het kleine, maar knusse houten clubhuis.
Op de site van Jodan Boys zag ik foto`s van een verbouwing. Ik ben benieuwd waar ik volgend jaar mei verzeild raak. Een reüniewedstrijd van de huidige hoofdklasser tegen het sterrenteam van 1971-1972 met onder anderen Cees Brem, Stef van de Jagt, Teus Happel, Jopie Alphenaar, Teus Rijlaarsdam, Rob Vuyk, Ton de Hoop, Ben van Hofwegen en waarvan ik de benjamin was, zit er niet meer in. Ik denk dat de meeste jongens oude knarren zijn, dik in de zestig, met een pijntje hier en een stramme knie daar. Wie weet arriveert er wel één met een rollator. En waarschijnlijk wordt de reünie geopend met gebed. Door de voorzitter.